Het wordt steeds moeilijker om op dit blog verhalen te schrijven. Ik ben nu een maand onderweg, nog nooit was ik langer op reis, en ik krijg het gevoel dat de India'se realiteit steeds normaler wordt, en de Nederlandse steeds apparter. Het is heel surealistisch om dan voor Nederlanders een verhaal te schrijven :).

De Indiaase bevolking en cultuur

Als je verhalen hoort over India dan gaat het vaak over uithuwelijken en prestatiedrang. Beide zijn heel erg aanwezig in India maar op een totaal andere manier dan je zou denken.

In India wordt bij 90 procent van de huwelijken de partner nog door de ouders uitgekozen. Het is de normaalste zaak van de wereld. Maar uithuwelijken is denk ik een slecht woord. Bij uithuwelijken denken veel mensen (ik tenminste) dat het gaat om een huwelijk waar de ouders beter van worden. Dat is niet helemaal het geval. De ouders gaan wel opzoek naar bruid of bruidegom voor hun zoon of dochter, maar gaan daarbij vooral uit van het geluk van hun kinderen. Dat is denk ik ook de reden waarom het in India nog zo gebruikelijk is, de mensen zijn vaak oprecht tevreden met hun partner en worden in hun relatie ook vaak verliefd

En dan de prestatiedrang. Ook die is absoluut aanwezig, maar ook op een manier waarbij ouders het beste voor hun kinderen willen. In India zijn goede cijfers en hard studeren de enige manier om vooruit te komen in de samenleving. Daar komt bij dat school en studie enorm veel geld kosten. Ook vergeleken met Europese maatstaven.

Waar echter maar heel weinig over gesproken wordt is hoe ambitieus de jonge Indiaase bevolking is. Zowel voor zichzelf als voor hun land. In alles wat de Indiaase bevolking doet proberen ze op de een of andere manier het beste te zijn. Ik heb ondertussen met een heleboel jonge Indiaase mensen gesproken en de mensen hebben allemaal een ambitie, hetzij in sport, studie, reizen of een bepaalde baan.

En dat is ook meteen de realiteit van India. Er zijn maar heel weinig mogelijkheden om al die ambities waar te maken. Ik krijg een beetje het idee dat India tussen twee tijdperken zit, en dat is als reiziger erg interessant om te zien, maar voor de bevolking erg moeilijk om mee om te gaan.

Aan de ene kant is er het authentieke India, waarbij mensen hun kleding in de rivier wassen, de kleding dragen zoals ze dat al eeuwen doen, regelmatig naar de tempel gaan, en festivals hebben die ouder zijn dan menig europees land. Het lijkt er echter op dat dat India steeds meer aan het verdwijnen is, en de Indiaase bevolking vind zichzelf daarom in een identiteitscrisis.

Aan de andere kant is er het moderne india, de ICT-industrie, een groeiende bevolking die een auto en een mooi huis kan betalen, die thuis een wasmachine heeft staan, die in een blouse en strakke broek rondloopt, en die het kan betalen om zijn kinderen naar een goede school te laten gaan. Maar dit is voor de meeste mensen nog steeds onbereikbaar, zij zitten momenteel tussen 2 generaties in, en voor hen is het moeilijk een doel in het leven te vinden.

Yoga

En dan heb je toeristen die komen voor yoga. In Goa had ik er al een raar gevoel bij maar hier in Varkala nog meer. Varkala is een echt resort, het is hier prachtig maar het heeft ook iets onrealistisch. Toen ik in Mumbai aankwam had ik in 10 minuten door dat het het makkelijkst is om ook lopend links aan te houden, dat heb ik sindsdien overal gegedaan, links lopen. In Varkala loopt iedereen echter rechts, en dat zecht denk ik iets over het type dat hier naartoekomt, de spiritueel :).

De spiritueel voelt zich in Varkala thuis, dit is voor hem het India dat hij zich had voorgesteld. Volgepropt met Yogascholen, Ayervedische clinics en massage salons. Dit is waar hij voor komt, soms zit hij hier 4 weken achter elkaar, voor een yogaclinics van 28 dagen. En vervolgens pakt hij zijn spullen en vliegt hij naar huis, niet wetend wat India is.

Ik vind het echter maar een rare vorm van toerisme. De mensen in India hebben voor een groot deel een zwaar leven. Voor hun heeft yoga een doel. Ze werken 12 tot 14 uur per dag, 6 dagen in de week bij tempraturen van 30-35 graden met een luchtvochtigheid van 60%. Als zij op hun vrije dag yoga doen, dan snap ik dat, maar ze doen het niet.

Waarom die toerist dan wel? Die thuis een dure auto heeft staan, een matras van honderden euro's, een tv met een enorme bank ervoor, een badkamer met warm en koud drinkwater, een huis met 6 kamers, een computer met een supersnelle internetverbinding, een verwarming voor in de winter, airco voor in de zomer, en een supermarkt met alles wat hij nodig heeft op 5 min rijden. Waar heeft hij yoga voor nodig?

Ik rij scooter. Bijna iedereen in India heeft een scooter of een motor. Ik kan me herinneren dat mijn vader me verteld heeft dat ik op mijn eerste vakantie als baby niet in slaap te krijgen was, behalve als hij een stukje met me ging rijden. Ik denk dat dat nog steeds in me zit.

Vandaag heb ik 4 uur met de scooter gereden. Eerst anderhalf uur zuidelijk langs de kust, waar ik het mooiste strand gevonden heb, daarna heb ik een engels fort gevonden uit 1680, en vervolgens heb ik een 7up gedronken bij een winkeltje waarvan de verkoper in 1986 in Duitsland was geweest, toen de muur nog stond, hij vond Oost-Duitsland mooier dan West.

Toen landinwaarst, en men weg gegokt op de stand van de zon. Uiteindelijk verdwaald geraakt en na 20 keer vragen mijn weg terug gevonden, net voor het ondergaan van de zon. Ik voel me herboren. Mijn hoofd is compleet leeg en ik heb weer eindeloos veel energie om mijn reis voort te zetten. Scooter rijden is mijn Yoga.

Groeten uit Varkala,

Bas